Kalbimin oyuklarını doldurmaktan yoruldum
Şimdi onyedi yaşım ve şair kanımla
vazgeçebilirim solumaktan hayatı
Kendimi avuttuğum, hep kendimi avuttuğum
Yalanların günahı üzerimedir, kabulümdür
Ayağımın dikenlerini soldurmaktan yoruldum
Şimdi esmer tenim ve uslanmaz yanımla
Yürüyebilirim gerçeğin girdabına
Kendimi büyüttüğüm, hep kendimi büyüttüğüm
Günlerin ışıltısı veya karası ömrümdür
Başımı mavisiz göklere kaldırmaktan yoruldum
Şimdi renksiz yüzüm ve kara bir tanımla
Taşıyabilirim kendimi bir başka yere
Kendimi kuruttuğum hep kendimi kuruttuğum
Güneşler artık ıslak yerlerime zulümdür
Vazgeçip tekrar kendime saldırmaktan yoruldum
Şimdi yanan elim ve değersiz canımla
Süpürebilirim kendimi hayatın ötesine
Kendimi kanattığım hep kendimi kanattığım
Vazgeçmelerin yankısı varlığımdan kalan külümdür
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder